'We behandelen elkaar als gelijkwaardig'

Dat moeten moeilijke tijden zijn geweest.

‘Ja, het was in 2010, ik was 18 toen mijn vader overleed. Mijn moeder leefde ook niet meer, ik stond er ineens alleen voor. Formeel gezien kon ik geen aanspraak meer maken op een toelage uit het fonds, want ja, een van je ouders moet bij TBI werken. Maar gezien de omstandigheden kreeg ik de steun toch. Hij had immers meer dan 25 jaar bij J.P. van Eesteren gewerkt. Dat vond ik een mooi gebaar. Mijn broertje kreeg ook een bijdrage, hij ging hetzelfde jaar naar het mbo. In zo’n situatie leer je een organisatie echt kennen. Ik wist wel wat van TBI, maar dat was de eerste keer dat ik echt dacht van, o ja, het is echt een menselijke organisatie.’

Hoe heb je het kunnen bolwerken?

‘Ik woonde op mezelf en moest ook gewoon huur betalen. Ik zat op het Jan Arentsz in Alkmaar en wilde net gaan studeren aan de UvA. Ik kreeg wel studiefinanciering van DUO en had een bijbaantje in de horeca. Ik kon de toelage van TBI echt goed gebruiken. We hebben het niet over monsterbedragen, maar ik kon er mooi mijn collegegeld en boeken van betalen. Mijn bijverdienste ging naar de huur en de rest.’

Je kon een succesvolle studiecarrière beginnen...

‘Ik heb een bachelor economie en bedrijfskunde gedaan, daarna een master in accountancy en control. En mijn postmaster was gericht op accountancy, om registeraccountant te worden. In 2015 ben ik als assistant-accountant bij EY gaan werken en in die tijd heb ik ook mijn RA-titel gehaald.’ Een compleet andere branche. 

Hoe kwam je in de bouwsector terecht?

‘Ik heb zes jaar bij EY gewerkt, maar op een gegeven moment was ik het toch zat daar en begon ik te googelen naar vacatures. Toen zag ik dat Comfort Partners een controller zocht. Ik herkende het logo, er ging meteen een belletje rinkelen: TBI was altijd een goede werkgever voor mijn vader geweest. Hij heeft altijd fijne collega’s gehad en hij vond het echt een hele plezierige werkomgeving. Ik dacht: misschien is een TBI-onderneming ook wel een goede fit voor mij. Ook al zit ik in een heel ander vakgebied dan mijn vader – hij deed renovatiewerk. Het was een soort onderbuikgevoel. Ik solliciteerde en werd aangenomen als business controller. Sinds begin 2024 ben ik financieel directeur.’

Wat spreekt je aan? Klopt het met je verwachtingen?

‘Ik wil bij een bedrijf werken waar niet alleen het werk mooi en interessant is maar waar ik ook leuke collega’s heb. Het is een beetje een familiare sfeer hier. Er is ook bijna geen gelaagdheid: iedereen behandelt elkaar als gelijkwaardig, iedereen zit in zijn of haar kracht. Je kunt ook onderling gewoon grapjes maken, terwijl we over de inhoud heel serieus zijn. Ik denk dat TBI ook een bepaald type mensen aantrekt. Trainees zeggen het ook. We willen het beste voor de opdrachtgever en onze mensen, en we willen wat betekenen voor de maatschappij.’